iki farklı dünya; biri yorucu, karanlık içinden çıkmak için çaba gerektiren -
diğeri her şeyden ve herkesden uzak dingin, huzurlu, kalp çarpıntısıyla dolu...
kollarının arasındayken ben senin dünyanda misafirken, diğer dünyayı unutup bulutların üstünde yürürüm, bulutlar ayaklarımı gıdıklar yüzümde devamlı bir gülümseme, havanın berraklığı yüzüme vurur, gözlerime içimin mutluluğunu ışık olarak yansıtır, sen çok beğenirsin...
şimdi içinde zor durduğum dünyaya, artık hiç de bilmediğim şekline giderken sen bana her şeyle başa çıkabilme gücü veriyorsun...
YÜKSEK'de bulutların üstünde, hiç görülmemiş güzellikde ki manzara karşısında kolların bana dolanmış...
Her seferinde daha ben olarak, her seferinde huzura bir adım daha yaklaşarak ve umarım her saniyesinde seni yanımda hissederek yeni hayata atılan çok da küçük ama sağlam adımlar...
