İşte, eskiden benim içime her gün yağan yağmur kadar yağmur İstanbul'a yağdı...
Çoklarına birşey olmadı ama yağmur benim evime çamur getirdi - belki de beni almaya geldi ama ben o gün orada yoktum ki - kimsenin bilmediği bir yere kaçmıştım, içimdeki yağmuru dindiren, içime gökkuşağı açtıran bir yerdeydim -
Şehre yağmur yağdı, beni aradı - ama ben o gün orada kitap okumadım, koltukda uyuya kalmadım ki - ben o gün kendi masalımın içinde yaşıyordum.
Şehre yağan yağmur kızdı, benim evime çamur bıraktı... Onun evi artık orası -
yağmurun değil çamurun evi...
Ben yeni hayatımın adımını yeni evimden atacağım - üstelik yağmur yağarken korkmayıp ellerimi havaya kaldırmış yağmuru kucaklayıp dans ederken bile görebilirsiniz beni.
Öyle sıkı sarılacağım ki hayata, umuda - yağmurla bile dans edeceğim...
Bugün İZMİR kurtuldu ya -BEN DE
