bir umutla atılan her adımın arkasından boşluğa düşme hissi her hücremde hissedildi.
şimdi umudum değil tabi ki tükenen ama bir hayatı sorgulama - kendini yargılama(ma) - kendine değer vermeyi öğrenme...
yine bir çaba - yine bir kaçış
yaşadığım tüm anılar - dönüp dönüp arkama baktıktan sonra - hala çabaya ihtiyaç var
"kader gayrete aşık" ya -
değer vermeyenlere emek vermemeyi - vereceğin tüm emeğin kendine olması gerektiğini vuruyor yüzüme bir kez daha ---
çok uzun zamandır kalbimin kelebeğe dönüşmesini beklerken - tırtıl olarak kalmasını tüm gücümle sağlamaya çalışırken -
neden - nasıl ve niçin bilmiyorum - hiç bilemeyeceğim ama sen geldin - zorladın - kabukları kırdın - kalbimi kelebeğe dönüştürdün... hayata korkarak başlayan bir kelebekte olsa sana inandı -
ben sana inandım - oysa sen hiç bir şey vadetmemiştin bile - belki kendince sadece kapıyı çalıp kaçacaktın - ne bilecektin ki içeride kapıyı açmaya çok niyetli bir kelebek olduğunu ---
sen çaldın kaçtın -
ben kelebekle kalakaldım-
aldım onu sakladım -
şimdi içimde bir yerlerde yalan dolu masallarla uyutuyorum -
sonrası ne olacak hiç bilmiyorum ..
