sizi siz yapan bir kaç cümle vardır aslında - herkese sorsanız üç tane kelime söyler
örneğin; dürüst - hayalci - anı yaşayan veya hırslı - kıskanç - güvenilir vb...
38 sene - 1 ay -24 gündür yaşamı tadıyorum -
hep kendi doğrularım ve inandığım değerler oldu - hani o daha küçükken herkesle barışık, ailenin neşesi - konuşkan tipler vardır ya tam da onlardandım.
Ve tabi ki büyüdükçe de bir şey değişmedi - yeni hayatlar ve insanlar tanımak benim için yeni dünyalara açılan sihirli kapılar gibiydi...
Bide hep iyimser oldum - ki bu en sevdiğim huyum... elbet bir çok kez üzüldüm ama üzülmeyi ve özellikle mutsuz olmayı hiç sevmediğim için hemen kendimi kandıracak bir şey bulur ve sonuna kadar ona sarılırdım - sonra bi bakmışsınız hoop üzüntüden eser yok ve ben yine mutluyum...
inandığım değerler demişken - galiba bu hayatta en çok inandığım şey aile olmak - tam da bu noktada olabilecek en güzel ailede yetiştiğim ve hayata başlarken 1 - 0 hatta 4-0 önce başladığım söylenebilir... annem, babam, ablam ve kardeşimden oluşan 5 kişilik mutlu bir ailede büyümek 1-0 dan fazlasını hak ediyor.
Size bir az önce bahsettiğim iyimser Polyanna kişiliğim şuan içinde bulunduğum durumdan çıkmama yardım edemediğinden yardıma ihtiyacım var. Ve çünkü başka türlü nasıl iyileşirim bilmiyorum.
- 38 sene - 1 ay ve 24 gün sonra içinden çıkamadığım bu acıdan kurtulmak için "içimi içimden görmenizi sağlayacağım"
20.07.2019
Yazı yazma isteği hali - kendi kendini en çok dinlediğin zaman - dahası içinin en çok acığı zaman ortaya çıkıyor bunu zaten biliyordum.
Peki şimdi 8 sene sonra böylesine çok yazı yazma isteğim varsa - 8 sene boyunca hiç bu kadar içim acımadı diye sevinmeli mi --- yoksa tekrar yazıyorum diye mi sevinmeli???
Bu aslında kendime dair ve kendime ait bir şeyler yapma arzusu ve dürtüsüyle de ortaya çıkıyor...
Aradan geçen 8 senenin elbet bir özetini yapamayacağım ama hayatın beni getirdiği bu noktayı sorgulamadan edemiyorum...
20.07.2019 sabaha karşı...
aslında yapmadığım asla da yapmayacağım bir şeyle suçlanmaya başladığım tarih bundan bir kaç gün önce ama ruhumun acısına ek bedenimin de acı kaplamaya başladığı an tam da bu zaman -
hayatın bize birçok şey yaşattığını - çok da şey bildiğinizi düşündüğünüz an bittiğiniz andır -
ben tam da bu anda sıfırdan başladım...
beni ben yapan bir çok duygu ve davranışın kendimi iyileştirmede hiç bir şeye yaramadığını gördüğüm an
- farkındayım bir şeyler anlatmaya başladığımı düşündüğünüz an daha da kafanızı karıştırıyorum - ama inanın ben düğümün tam ortasındayım ve bunları birinin beni anlamasından çok düğümü çözmek için yazıyorum...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)