Hiçbir şey düşünmemeye çalışarak başladığım gün, çalışmaya çalışarak devam etti.
Şimdi üşüyorum...
-düşünmemeye çalışmak mı insanın aklına onlarca şey getiriyor???
evet, evet aşk yaşanırken tatlı bir acı veriyor! Ama elimden zorla alınan aşk için şimdi ne hissetmeliyim? İçimde kendimce yaşamaya çalışmak mı yoksa bittiğini kabul etmek mi?
Bitmek...
bu kelime çok anlamsız geliyor_
Her şey gözlerinin içine bakmamla başladı, sen de gözlerimin içine o kadar derin bakmıştın ki o an benimle ilgili her şeyi gördüğünü, beni hissettiğini biliyorum. Sadece 5(beş) kez bakabildim gözlerine doyasıya... sonrası boşluk.
Sen beni sadece gözlerinle hatırla dedin, o an...
beynime çivi gibi saplandı, yüreğimde hiç gitmeyecek bir acı bıraktı, gözlerimse hala her şeyden habersiz safça gözlerinin içine bakıp gülümsemeye çalışıyodu. Hani o çok uzun yıllardır unuttuğum nedensiz, çocukça gülümseme-sadece gülümseme- senin çok sevdiğini söylediğin...
içim
bu kadar
doluyken
yazmadan
yaşayamayacağımı
anladım.
yanımdan gitmek için söylediğin her şeyde ben sana daha da aşık oluyordum, çünkü haklıydın ve çünkü sadece gerçekten içimi gören, içi aşkla dolan biri bunu yapabilirdi.
Bütün bunları bilmeni istediğim için yazdım
yazıyorum
yazacağım
Bunlar senin deyiminle -her şeyimi- kaybetmeme neden olacaksa da içimden gelenleri, sen yokken tam da gitmişken yaşadıklarımı bilmeni istiyorum... belki de hala varmışsın gibi...
