Bu senenin son günlerinin bitmesini sakinlikle beklerken - daha da fazla kötü ne olabilir ki derken - bir yandan da her şey düzene girdi, iyiyim daha da iyi olacak derken....
Derken ben - dev bir gökdelenden zemine çakıldım....
Gerçek anlamda bütün kemiklerim kırılmadıysa da bütün hücrelerim kırıldı - Hiç beklemediğim anda - bugüne kadar emek verip karşılığını aldığımı düşündüğüm - en çok severek yaptığım - güç bulduğum - anlam yüklediğim şey de elimden gitti...
İşim yok artık - bunu yazdıktan sonra bile bir süre beklemem gerekti
Çünkü sindiremiyorum - kabul edemiyorum. İçimde kalan son sağlam direk - beni ayakta tutan en önemli şey yıkıldı ve ben dağıldım.
Şimdi o kadar çok hiçmişim gibi hissediyorum ki önüne geçemiyorum.
Umutsuzluğun dibine vurdum - ki insan umudu olmadan nasıl yaşar ki...
